وقتی داشتم کنار دریای آیات و احادیث و روایات رزق و توی اون هوای بهاری و نسیم
دلچسب ماه رمضان که جان را زنده میکنه آبتنی میکردم و با ماسه های معرفت واسه خودم
قلعه های بهشتی میساختم، یهو به خودم (همین خود خاکی پا در گل فرو!) اومدم و مشتی
از همون یه وجب خاک رو بر سرم ریختم که ای دل غافل، تو بارها این ها را خوانده ای
و شنیده ای و حتی روش فکر کرده ای، پس چرا این اولین بارته که به این دریا پا میذاری
و قلقلک ماسه ها رو زیر پایت حس میکنی؟ هر چند جای حسرت داشت، اما بهتر این بود که
در اون حال لذتم را ببرم و این توبیخ و تنبیه رو به بعد واگذار کنم.
بعد از اونن که دقیقتر شدم دیدم که چه بسیار کلمات و جملات و توصیه هایی که از
این و اون؛ اینجا و اونجا میشنویم و میخونیم، اما ذره ای منتقل نمیشیم. تا حالا
چند بار شنیده اید "هر آنکس که دندان دهد نان دهد".
توی ماه رمضان که
سوره عنکبوت را میخوندید چقدر روی آیه 60 تامل کردید؛
«و کاین من دابة لا تحمل رزقها الله یرزقها وایاکم و هو السمیع العلیم»«چه بسیار
بندگانی که قدرت تحصیل روزی خود را نداردو خدا آنها و شما را روزی میدهدو او شنوا
وداناست».
آیا این حدیث رو از امام علی شنیده اید که «لکل
ذی رمق قوت»«هر جانداری ، روزی خود را دارد».
قصدم قیاس بین ضرب المثل با آیه و روایت نبود. شاید بشه به راحتی از
کنار ضرب المثل گذشت، اما چطور میشه از سخن کسی که همه وقایع و حقایق رو مثل روز
روشن میبینه گذشت و روی اون تامل نکرد؟؟!! دیگه سخن خدا که جای خود داره.
بگذریم، برای جلوگیری از اطاله کلام ترجیح میدهم بقیه این راه رو خود
دوستان طی کنند، مخصوصا جاهایی که قلم الکن هیچ استعدادی نداره. اگه به جاهایی رسیدید
که قلم تونست کاری بکنه منو هم خبر کنید. اگه هم نه...
(اون بالائی ها رو جدی نگیرید.اگه کاملا از توهم بیرون
بیایم به جایی میرسیم که اونجا این تصویرها شوخی ای بیش نیست)
